मित्रता

रगतको नाता त र्साईनो मात्र हो
स्वच्छ मनको परिचय नै प्यारो हुन्छ ।

जन्मने कोख त बेग्ला बेग्लै हुन्छ
तर मित्रताको बन्धन नै प्यारो हुन्छ ।

जहा गित र संगीत हुन्छ
त्यहि तिमी रमाउने गर्नु ।

जहा दुःख र पिडा हुन्छ
त्यसलाई तिमी लुकाउने कोशिस गर्नु ।

जहा गन्तव्य हुन्छ
त्यहा सम्म तिमी पुग्ने गर्नु ।

-दिपक पुर्वछाने

अनिलको “५” हाइकुहरु

१। मुग्लानी कान्छो
एकान्तमा टोलाई
बाचिरहेछ ।

२। परिचय के ?
सुनाउनु र नानु
म पागलको

गजल

छुट्टिएर टाढा भयो, नसोच है विदेशियो तिम्रै
माया राखेको छु, मुटु भित्र नसोच है विदेशियो

खोला नाला हरियाली, रमाउदै हिडेको हामी
कहिल्यै भूल्दिन म, नसोच है विदेशियो

रहर बोकी हिडिन म, दुःख बोक्दै हिडे
रमझम भित्र रमाउदै, नसोच है विदेशियो

तिम्रै यादमा दुःख सँग दिन रात
तड्पिएर जिएकोछु, नसोच है विदेशियो कति

मन रोएको छ, तिमी बिना बाच्नु पर्दा
खुशी चाडै बोकी आउछु, नसोच है विदेशियो

अनिल बराल “गरिब चिराग”
चरम्बी ५, मिलन बस्ती, भोजपुर
हालः दोहा, कतार

परिवर्तन : मानसिकताको

अन्धकारमा उपायको खोजी गर्दै

पहिले,
एकातिर देशको सबै अधिकार राजा स्वंयको थियो अनि जनता मात्र मुक दर्शक भएर बसेको थियो । राजा मात्र देखिन र सुनिनको लागि थियो । जनताको हातमा कुनै अधिकार थिएन, न बोल्ने न त लेख्ने नै । राजाले एकक्षत्र एकलकाटे शासन गरेको थियो भने अर्कोतिर माओबादिको आतंकले जनतालाई सताइरहेको थियो । जनता यी दुइको बिचमा पिल्सिइरहेको थियो । लर्डाई थियो, कैयौ महिलाहरुको सिउदो पुछिएको थियो, कति टुहुरो भएका थिए, कति घरबार बिहिन भएका थिए । राजा र माओबादि बिचको यो युद्धमा बाध्य भएर माओवादिहरु जनताको शरणमा आइपुगेको थियो । नेताहरु पनि मौका मा चौका भन्दै माओवादि सग हात मिलाएको थियो । अर्ढाई करोढ जनताको साथ पाएर जन आन्दोलन भाग-२ गर्यौ र त्यो समयको लागि हामि सफल पनि भयौ ।

५. हाईकु

१। रोई रहेछ
     सगरमाथा यहा
     शान्तिको देश

                                                   २। रहर बोकी
                                                         बिदेश यात्रा गरे
                                                         दश दुःख भो